Archive for the Uncategorized Category

Dokter Bibber en de financiële sector

Posted in Uncategorized on July 24, 2012 by Bruno

De financiële sector heeft al enkele jaren last van hartritmestoornissen, veroorzaakt door een vet dieet van bonussen en toxische producten. Ook een vergroting van de hartkamers, door het opzetten van een hoge borst, doet de patient geen goed. Het dichtslibben van de kredietaders die de wereldeconomie draaiende houden was dan ook slechts een kwestie van tijd. De (gouden) tanden van financieel verantwoordelijken klapperen sinds het kapseizen van Lehman Brothers unisono de Dance Macabre van Camille Saint-Saëns en telkens Moody’s na A ook daadwerkelijk B zegt, stokt de adem van de financiële wereld.

Ondertussen verdringen wonderdokters zich rond de patient, maar net als middeleeuwse chirurgijnen blijken ze maar één enkele behandeling te kennen: het bloeden van de patiënt. Aan bloedzuigers geen gebrek in de sector, maar het directe gevolg is niet al te fraai: Spanje staat niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk in brand, de gemiddelde Griek maakt enkel nog feta van zwarte schapenmelk en in Italië staat niet enkel de Venitianen het water aan de lippen. Andere zelfverklaarde helers, meestal afgestudeerd aan de school van Chicago, zweren ook al bij een beproefd recept: ongecontroleerde groei. Er is echter een specifieke medische term die ongecontroleerde groei beschrijft. Kanker heet zoiets, en meestal is het alles behalve de oplossing van uw problemen.

Neen, we moeten ons oor te luister leggen bij de financiële Vesaliusen van onze tijd, die de lijken die in 2008 uit de kast vielen, durven open te snijden om te zien welke onderliggende mechanismes aan de basis van dit nakend hartinfarct liggen. Een aantal van die kritische geesten brengen zo nu en dan hun diagnose naar voor. Denken we maar aan Nouriel Roubini, Joseph Stiglitz of Nassim Taleb. Alleen, ze worden verketterd en net niet op de brandstapel gezet. De patiënt moet en zal overleven. En als we daarvoor een Grieks been moeten amputeren, dan is dat maar zo. In het slechtste geval kunnen we de kritische massa een oor aannaaien.

Het is evident dat door het regelmatig bloeden van de patient de speculatiekoorts niet zal zakken en dat het levensbloed van de wereldeconomie niet spontaan terug aan het stromen gaat. Neen, daarvoor heeft de financiële sector een nieuw hart nodig. Een hart voor de onderliggende economie waarin het een diendende rol te spelen heeft. Vooraleer dit nieuwe hart er kan komen is er een dieet nodig waar zelfs Bart Dewever voor zou passen. Een strikt regime zonder bonussen of hoogstens eentje van beperkte bonussen, gespreid over lange termijn en terugvorderbaar bij excessen. Daarenboven dient de financiële sector zijn energie te steken in projecten die de reeële sociale, culturele en ecologische sector ademruimte geven, in plaats van te investeren in gebakken lucht. Gebakken lucht stijgt en stijgt en was lange tijd de wind onder de vleugels van de financiële elite, maar laten nu net de wassen vleugels van de sector de zwaarst getroffen lichaamsdelen zijn van deze Icarus, verworden tot reus op lemen voeten.

The Revolution Will Not Be Televised

Posted in Uncategorized on December 21, 2011 by Bruno

You will not be able to stay home, brother.
You will not be able to plug in, turn on and cop out.
You will not be able to lose yourself on Spotify and Facebook,
Skip out for Red Bull during commercials,
Because the revolution will not be televised.

The revolution will not be televised.
The revolution will not be brought to you by Apple
In 4 parts without commercial interruptions.
The revolution will not show you pictures of Obama
blowing a sax and leading a charge by Hank Paulson, Lloyd Blankfein and Ben Bernanke to make you pay for their fuck up.
The revolution will not be televised.

The revolution will not be brought to you by iTunes and will not star Scarlett Johansson and Jessica Biel or SpongeBob or SquarePants .
The revolution will not give your mouth sex appeal.
The revolution will not get rid of the nubs.
The revolution will not make you look five pounds
thinner, because the revolution will not be televised, Brother.

There will be no pictures of you and Rodney King
Being beaten to a pulp on the highway,
or trying to buy shit you don’t need to impress people you don’t like with money you don’t have.
Fox News will not be able predict the winner at 8:32
or report from 29 districts.
The revolution will not be televised.

There will be no pictures of pigs pepper spraying Wall Street Occupyers in the instant replay.
There will be no pictures of pigs pepper spraying Wall Street Occupyers in the instant replay.
There will be no pictures of innocent citizens being
run out of Guantanamo Bay on a rail with a brand new process.
There will be no slow motion or still life of Naomi Klein reading from ‘The Shock Doctrine’ in Zuccotti Park.

True Blood, Breaking Bad, and Dexter will no longer be so damned relevant, and
women will not care if Ross finally gets down with
Rachel on Friends because the 99 percent
will be in the street looking for a brighter day.
The revolution will not be televised.

There will be no highlights on the eleven o’clock
news and no pictures of hairy armed women
and Carla Bruni blowing her nose.
The theme song will not be written by Elton John,
Tom York, nor sung by Lady Gaga, Rhianna, Britney Spears, Amy Winehouse, or U fucking 2.
The revolution will not be televised.

The revolution will not be right back after a message
about Iraqi democracy, Afghan women, or Russian elections.
You will not have to worry about a nuclear power plant in your
backyard, a run on your bank, or the giant in your toilet bowl.
The revolution will not go better with Pepsi.
The revolution will not fight the germs that may cause bad breath.
The revolution will put you in the driver’s seat.

The revolution will not be televised, will not be televised,
will not be televised, will not be televised.
The revolution will be no re-run brothers;
The revolution will be live.

My funny Valentine

Posted in Uncategorized on February 13, 2011 by Bruno

Nature: go out and see it… while you still can…

Posted in Uncategorized on January 10, 2011 by Bruno


Posted in Uncategorized on December 4, 2010 by Bruno

So, apparently, today is going to be the day that hell freezes over. Since I have no fireplace to roast me some chestnuts, I had to make sure I had other companions to get me through the blizzard. Of course, a few Irish and Scottish distillates will get you a long way, but something was missing. Whilst the stew was gently simmering away, I put on all of my clothes and walked out into what seemed Hoth. Two steps out, I sank ankle deep into the snow (then again, one should remember I have flat feet, so about an inch would do the trick). Destination music man with the voucher we got at work to get me a few companions for the coming winter.

Unsurprisingly, some of the usual suspects made the cut. David Sylvian, an all time favorite, with his latest effort, Sleepwalkers was the first one to join me. Sleepwalkers offers a panoply of collaborations and hides little gems like the gospely Ballad of a deadman, featuring Joan as a Police Woman and former Japan partner in crime Steve Jansen or Wonderful World, that’s been haunted by Stina Nordenstam. An early live album by Tom Waits came a close second. And when Loudon Wainwright III and Joe Henry team up, do I really stand a chance? To warm things up a bit, I finally bought Jamie Lidells Compass. And I will never ever walk away from a Neil Hannon who’s going cheap in the sales, especially since the Emerald Isle is in such dire straits.

The weather outside pointing my compass firmly North, some new shores were to be beached upon. So new to my audio cabinet: German Get well soon, who made the perfect winter version of my drunken adolescence soundtrack Born Slippy. Since the music man was all out of Wendys, I got me two Lisas. Lisa Germano and her Magic Neighbor and Lisa Gerrard, of former Dead can Dance-fame, teaming up with Patrick Cassidy for Salem’s Lot soundtrack, Immortal Memory. And to round things of a bit of jazz. Nik Bärtsch’s Ronin must be one of the most inspiring jazz bands around since the untimely death of Esbjörn Svensson. It might not last ’till spring, but it might just get me through a few snow packed nights.

Suicide is painless

Posted in Uncategorized on November 21, 2010 by Bruno

I can hear you, the adulating masses, cry in unisono, not to do it. Still, you will not dissuade me. I’ve been on the cyberledge for a while now and it is time to take the plunge. I was living a lie. How could I ever have thought that the two square inches that fence in the Facebookstatus, would be enough to contain my ego? How could it ever give my quintessential Weltschmerz the Lebensraum it so desperately craves to flourish? How could I ever think that the jelly wrestling muses in my head would be content with a jarful of binary marmalade?

So no more. This is a goodbye note, to explain to you my social cyber suicide. The afterlife of Worldpress will update you with regular rantings from the great beyond. ‘Cause, don’t get me wrong: there is still a lot in this vale of tears that rubs me the wrong way (that escort last night just being the obvious example).

Last week, for instance, I went to Ghents brilliant new museum, STAM, to wander and wonder around in about 10.000 years of history. Neolithic spearheads, Roman drinking cups and of course overwhelming medieval regalia to feast your eyes on. Perfection. Well, almost perfection, thanks to you…

Look, I can understand you have urges. I get them too. But there’s no reason to flaunt the fourteen months old outcome of that urge whilst I’m talking to Charles V. It’s like me waving my collection of encrusted handkerchiefs in your face. And in what universe do you think I will applaud the fact that your little mewling cabbage drivels on a display containing an 1100 year old parchment confirming Ghents independence from the Count of Flanders? A squirt of bottled milk on a syndicates pamphlet dated 1904? No sir, not cute. Rule number one: as long as they shit themselves and think it amusing, they don’t belong in a museum, but in the confinement of their own house, so I don’t have to deal with that shit. Junior should’ve stayed with granny. Hell, Junior should’ve stayed in your scrotum, dude, ’cause if he grows up to be just such a dick as his dad, we’re in a right mess.

I was also honoured to meet your better half, the oven in which this little bun of fun was baked. Next time mummy thinks it’s perfectly okay to shout into her cellphone whilst standing in a medieval refectory, I shall have to amputate both her ears and arms and staple her mouth shut. Are we clear on that? Man, you must have been seriously loaded the night you rode that cow. And when I see how much extra weight she still carries around, I can only hope she had a cesarean. Because some things stretch beyond all repair and I can’t bear the thought of you being stuck with her for another fifty years and not have the occasional ten minutes of craic. Not even when the lights are out.

See, you think I could’ve bashed this guy the way I just did on Facebook?

Bang goes the knighthood :: The Divine Comedy

Posted in Uncategorized on July 5, 2010 by Bruno

U vindt Bono en de zijnen anno 2010 nog steeds het neusje van de Ierse muziekzalm? Dan is het de hoogste tijd voor een spoedcursus ‘Ierse muziek voor Dummies’. Les 1: The Divine Comedy.

Als je in Ierland vraagt naar de beste plaat van de laatste twintig jaar, dan krijg je als antwoord allicht niet ‘Achtung Baby’. Geef toe, wat gitaareffectjes en licht Keltisch gewauwel, meer hoeven we van U2 niet te verwachten. Neen, een Ier zal eerder denken aan ‘The accoustic Motorbike’ (Luka Bloom), ‘Burn the maps’ (The Frames), ‘Shag Tobacco’ (Gavin Friday) of ‘Black River Falls’ (Cathal Coughlan). Of ‘Regeneration’ van The Divine Comedy.

Die Divine Comedy liet onlangs zijn nieuwste worp op de wereld los. Zanger-songwriter Neil Hannon (The Divine Comedy, c’est moi) is blijkbaar in topvorm. Op ‘Bang goes the knighthood’ slaagt de bard uit Derry erin om in 12 welgemikte uppercuts de Victoriaanse façade van het establishment aan diggelen te slaan. Het begint met ‘Down in the street below’. Vanuit een knusse uptown huiskamer kijkt u door licht aangeslagen ruiten naar de Belfastse rat-race. De straten van het refrein herinneren ons aan het Bruxelles van Jacques Brel, een van de voorbeelden van Hannon. Het volgende nummer slaat ons al meteen tegen de mat. ‘The Complete Banker’ (U vermoedde allicht een ‘w’ voor dat laatste woord) zet in enkele pennetrekken de ganse bankwereld te kijk (U vermoedde allicht een z voor dat laatste woord). Op een luchtig deuntje wordt de hebzucht van de financiële kaste genadeloos afgestraft… We’ll learn the lessons, run tests and analyze, we’ll quench the numbers, ’cause the numbers never lie. Maybe this recession is a blessing in disguise. We can build a much much bigger bubble the next time … and leave the rest to clean our mess up.

‘Neapolitan girl’ kan dienen om de volgende Martini-reclame featuring George Clooney op te vrolijken en ook op ‘Have you ever been in love’ en ‘Assume the perpendicular’ was het moeilijk om onze heupen stil te houden. Titelsong ‘Bang goes the knighthood’ steekt de draak met de ‘keeping up appearances’ van de bourgeoisie. God only knows what keeps bringing me here, gambling with everything that I hold dear. One careless word in establishment ears and bang goes the knighthood, the wife and career. Over een adelijke jongemann die afdaalt in de wereld van gokverslaving en SM. Les bourgeois, c’est comme les cochons, quoi. Met ‘At the Indie Disco’ bewijst Hannon dat hij zonder veel verpinken ook een catchy single neerpent. Maar het absolute hoogtepunt van dit pareltje is zonder enige twijfel ‘When a man cries’, een stukje pathos waar zelfs deze grote mond even stil van werd. Een nummer in de geest van Scott Walker (nog zo’n voorbeeld van Hannon). Ogenschijnlijk een niemendalleke, gezongen met de nodige ingetogenheid, tot het verdriet in al zijn geweld losbarst en je als een gebarsten stuwdam kopje onder duwt. Boys don’t cry, zei The Cure ooit, maar ze konden er niet verder naast geweest zijn. ‘Bang goes the nighthood’ is als een kopje Earl Grey, een rustpunt in je dag, waar je aan nipt met de pink stevig omhoog.