Archive for July, 2010

Bang goes the knighthood :: The Divine Comedy

Posted in Uncategorized on July 5, 2010 by Bruno

U vindt Bono en de zijnen anno 2010 nog steeds het neusje van de Ierse muziekzalm? Dan is het de hoogste tijd voor een spoedcursus ‘Ierse muziek voor Dummies’. Les 1: The Divine Comedy.

Als je in Ierland vraagt naar de beste plaat van de laatste twintig jaar, dan krijg je als antwoord allicht niet ‘Achtung Baby’. Geef toe, wat gitaareffectjes en licht Keltisch gewauwel, meer hoeven we van U2 niet te verwachten. Neen, een Ier zal eerder denken aan ‘The accoustic Motorbike’ (Luka Bloom), ‘Burn the maps’ (The Frames), ‘Shag Tobacco’ (Gavin Friday) of ‘Black River Falls’ (Cathal Coughlan). Of ‘Regeneration’ van The Divine Comedy.

Die Divine Comedy liet onlangs zijn nieuwste worp op de wereld los. Zanger-songwriter Neil Hannon (The Divine Comedy, c’est moi) is blijkbaar in topvorm. Op ‘Bang goes the knighthood’ slaagt de bard uit Derry erin om in 12 welgemikte uppercuts de Victoriaanse façade van het establishment aan diggelen te slaan. Het begint met ‘Down in the street below’. Vanuit een knusse uptown huiskamer kijkt u door licht aangeslagen ruiten naar de Belfastse rat-race. De straten van het refrein herinneren ons aan het Bruxelles van Jacques Brel, een van de voorbeelden van Hannon. Het volgende nummer slaat ons al meteen tegen de mat. ‘The Complete Banker’ (U vermoedde allicht een ‘w’ voor dat laatste woord) zet in enkele pennetrekken de ganse bankwereld te kijk (U vermoedde allicht een z voor dat laatste woord). Op een luchtig deuntje wordt de hebzucht van de financiële kaste genadeloos afgestraft… We’ll learn the lessons, run tests and analyze, we’ll quench the numbers, ’cause the numbers never lie. Maybe this recession is a blessing in disguise. We can build a much much bigger bubble the next time … and leave the rest to clean our mess up.

‘Neapolitan girl’ kan dienen om de volgende Martini-reclame featuring George Clooney op te vrolijken en ook op ‘Have you ever been in love’ en ‘Assume the perpendicular’ was het moeilijk om onze heupen stil te houden. Titelsong ‘Bang goes the knighthood’ steekt de draak met de ‘keeping up appearances’ van de bourgeoisie. God only knows what keeps bringing me here, gambling with everything that I hold dear. One careless word in establishment ears and bang goes the knighthood, the wife and career. Over een adelijke jongemann die afdaalt in de wereld van gokverslaving en SM. Les bourgeois, c’est comme les cochons, quoi. Met ‘At the Indie Disco’ bewijst Hannon dat hij zonder veel verpinken ook een catchy single neerpent. Maar het absolute hoogtepunt van dit pareltje is zonder enige twijfel ‘When a man cries’, een stukje pathos waar zelfs deze grote mond even stil van werd. Een nummer in de geest van Scott Walker (nog zo’n voorbeeld van Hannon). Ogenschijnlijk een niemendalleke, gezongen met de nodige ingetogenheid, tot het verdriet in al zijn geweld losbarst en je als een gebarsten stuwdam kopje onder duwt. Boys don’t cry, zei The Cure ooit, maar ze konden er niet verder naast geweest zijn. ‘Bang goes the nighthood’ is als een kopje Earl Grey, een rustpunt in je dag, waar je aan nipt met de pink stevig omhoog.