Archive for April, 2010

Op een mooie pinksterdag…

Posted in Uncategorized on April 8, 2010 by Bruno

De scène: de lobby van een commercieel cinemacomplex in het Gentse.
De protagonist: yours truly, gewapend met een ticketje zaal 5, rij 6, stoel 17, recht gevende op tweeënhalf uur Ewan McGregor en Pierce Brosnan in een regie van Roman Polanski.
Het tijdstip: een Paasmaandag rond de klok van tienen.

Zowat anderhalve dag te laat scheurt de hemel open en daalt een celest licht neder op mij en mijn naarste volgelingen. Het hing al een tijdje in de lucht. Alsof ik op water liep. The Second Coming was at hand. Uit mijn ooghoek (years of lurking in the sideways finally paid some dividend) voelde ik Haar aura. Mijn tegenspeelster in deze romantische komedie. Femme. Woman. Eva. Maria. Victoria. Afrodite. Cleopatra. One (The voor de vrienden). De Heilige Maagd. De Moeder van mijn Kinderen. Ze dartelt door de snoepstand van Eden en buigt voorover om wat poepkes af te wegen. Een enkele blik op haar heuppartij overtuigt me van het feit dat langs dit (esthetisch vrij geslaagde) kanaal Ayrton, Shiobhan en Goran deze wereld zullen in tuimelen. De half-godin heeft een veelzijdige smaak en houdt zeer geïnteresseerd halt bij de kalisjelinten (Belgium: twelve points).

Ze aarzelt even, laat de kalisje voor wat ze is en verkiest dan de verboden vrucht: zwarte muizen. ZWARTE MUIZEN. Als nagels door mijn handpalmen boren de beelden zich in mijn netvlies. Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten… Een beetje augur kan je immers vertellen dat deze helse knaagdieren zelden of nooit een happy end aankondigen. Zwarte muizen, those harbingers of the Apocalyps.

En ja hoor, ook deze keer zijn Klotho, Lachesis en Atropos niet te vermurwen en rafelen de Schikgodinnen de levensdraad van mijn achterkleinkinderen uiteen tot er niks meer van overblijft: Haar zakje gevuld met zwarte muizen, draait Athena ondertussen haar hoofd, kijkt me met Medusa-blik een nano-eeuwigheid aan en steekt, mine de rien, haar tong diep in het keelgat van de deerne aan haar rechterzijde. As if it were a natural thing to do.

Als uitgemergelde, krijsende kattejongen zie ik mijn kroost tegen de Platonische rotswand van mijn vaderinstinct uiteenspatten en in een bloederige poel afzinken naar het Hades der non-existentie. Dame nummer twee – The Girlfriend – was daarenboven alles behalve een Golden Deliscious, zoals My Precious – that would have been slightly arousing. Nee, eerder van het Boskoop-type, deze sater. De snelheid waarmee de haren ter hoogte van mijn schouders en rug zich in erectiele falanx hergroeperen, is omgekeerd evenredig aan die van de militaire oefening die zich ondertussen just south of the border voltrekt. Het wordt weer een avondje onder mannen. Ewan, Pierce en mezelf.