Archive for October, 2009

Honey and the moon – Joseph Arthur

Posted in Song lyrics on October 22, 2009 by Bruno

Don’t know why I’m still afraid
If you weren’t real I would make you up
now
I wish that I could follow through
I know that your love is true
and deep
as the sea
but right now
everything you want is wrong,
and right now
all your dreams are waking up,
and right now
I wish I could follow you
to the shores
of freedom,
where no one lives.

Remember when we first met
and everything was still a bet
in love’s game
you would call; I’d call you back
and then I’d leave
a message
on your answering
machine

But right now
everything is turning blue,
and right now
the sun is trying to kill the moon,
and right now
I wish I could follow you
to the shores
of freedom,
where no one lives

Freedom
run away tonight
freedom, freedom
run away
run away tonight

We’re made out of blood and rust
looking for someone to trust
without
a fight
I think that you came too soon
you’re the honey and the moon
that lights
up my night

But right now
everything you want is wrong,
and right now
all your dreams are waking up,
and right now
I wish that I could follow you
to the shores
of freedom
where no one lives

freedom
run away tonight
freedom freedom
run away
run away tonight

we got too much time to kill
like pigeons on my windowsill
we hang around

ever since I’ve been with you
you hold me up
all the time I’m falling down

But right now
everything is turning blue,
and right now
the sun is trying to kill the moon,
and right now
i wish i could follow you
to the shores
of freedom
where no one lives

freedom
run away tonight
freedom freedom
run away
run away tonight

Famous friends along the coast – Joseph Arthur

Posted in Song lyrics on October 17, 2009 by Bruno

You never knew your way back home
You lost yourself and began to drown inside a cage
With photographs and lights of glass
And memories of when your style was all the rage
Working in the diamond mines
The things you lost down the line come creeping back
And when you try to get some sleep
The spirit world has prepared its attack

You look in the mirror and see the eyes
No one can keep you realise you are a ghost
With famous friends along the coast
You dissolve but somehow still propose a toast
To victory to wings that fly through misery
Swallowing your alibi
To learning how not to try to figure out
Who you’ll be in the night

You’ve been here once before
You let the leper through the door and fell apart
He took from you your self respect
You were huge and then a speck of his heart
The darkness knew it’s ok to be like that
You got away and bought the shirt
And disappeared into make believe
So no one knew just how much you really hurt

Now they want you to mop the floor
To clean the blood that keeps on pouring from your head
But everything just fades to black
There ain’t no map and everyone you meet is dead
The crucifix, the hand grenade
Only you know which one is gonna save you
The dancing bones and faded bombs
Somehow you must know you’re gone and disappear

Brenda/Love for sale

Posted in the mind wanders... on October 16, 2009 by Bruno

Daar staat ze dan, alleen op de dansvloer. De tijd om naar huis te gaan lang voorbij. Op dit uur gaan alle nummers over haar. Over haar uitgelopen mascara en de ladder in haar kous. Geen stairway naar de zevende hemel. In het beste geval een short cut naar dat appartement waar ze straks weer eenzaam wakker wordt. De weg naar huis, die vindt ze wel. Alsof ze ergens anders naartoe kan. En eens ze de deur achter zich dichtslaat, zitten ze allemaal te wachten. Alle demonen, alle geesten uit een ver verleden. Bij wijze van teambuilding komen ze nog wat in haar hoofd muizen.

De schikgodinnen hebben dit verhaal al zovele keren geweven. Een eeuwenoud patroon dat in alle culturen herkend wordt. Haar spiegeltje, haar spiegeltje aan de wand heeft dit beeld al zo vaak te zien gekregen. Een massa mensen staart terug. Wie ze zou moeten zijn. Wie ze zou willen zijn. Wie ze zou kunnen zijn. Maar wie ze is, nee, die is niet in de massa te onderscheiden. Die wil ze ook niet zien. Te confronterend. Te ontgoochelend. Onherkenbaar geworden ondertussen. Te lang maskers gedragen, teveel make up, teveel face lifts. Om in de massa op te gaan. Om op te vallen.

Ze laat de kater uit en zoekt in de bergruimte iets eetbaars. Daar staan ze dan. Die twee grote blikken, helemaal weggedoken. Twee blikken die ze zo graag zou opentrekken en over iemand kieperen. Er iemand mee doordringen, er iemand in verdrinken. Het laagje stof en het vergeelde etiket drukken haar met de neus op de feiten. Heeft haar liefde een versheidsdatum? Ze weet enkel dat er geen conserveringsmiddelen of andere additieven inzitten. Nee, haar liefde is puur. Puur en ze staat te vervliegen in een stofferige hoek van haar bergruimte. En toch, toch moet iemand een blikopener hebben. Toch moet iemand ondergedompeld willen worden in deze nectar. Maar jij niet. Jij ook al niet.