Dokter Bibber en de financiële sector

Posted in Uncategorized on July 24, 2012 by Bruno

De financiële sector heeft al enkele jaren last van hartritmestoornissen, veroorzaakt door een vet dieet van bonussen en toxische producten. Ook een vergroting van de hartkamers, door het opzetten van een hoge borst, doet de patient geen goed. Het dichtslibben van de kredietaders die de wereldeconomie draaiende houden was dan ook slechts een kwestie van tijd. De (gouden) tanden van financieel verantwoordelijken klapperen sinds het kapseizen van Lehman Brothers unisono de Dance Macabre van Camille Saint-Saëns en telkens Moody’s na A ook daadwerkelijk B zegt, stokt de adem van de financiële wereld.

Ondertussen verdringen wonderdokters zich rond de patient, maar net als middeleeuwse chirurgijnen blijken ze maar één enkele behandeling te kennen: het bloeden van de patiënt. Aan bloedzuigers geen gebrek in de sector, maar het directe gevolg is niet al te fraai: Spanje staat niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk in brand, de gemiddelde Griek maakt enkel nog feta van zwarte schapenmelk en in Italië staat niet enkel de Venitianen het water aan de lippen. Andere zelfverklaarde helers, meestal afgestudeerd aan de school van Chicago, zweren ook al bij een beproefd recept: ongecontroleerde groei. Er is echter een specifieke medische term die ongecontroleerde groei beschrijft. Kanker heet zoiets, en meestal is het alles behalve de oplossing van uw problemen.

Neen, we moeten ons oor te luister leggen bij de financiële Vesaliusen van onze tijd, die de lijken die in 2008 uit de kast vielen, durven open te snijden om te zien welke onderliggende mechanismes aan de basis van dit nakend hartinfarct liggen. Een aantal van die kritische geesten brengen zo nu en dan hun diagnose naar voor. Denken we maar aan Nouriel Roubini, Joseph Stiglitz of Nassim Taleb. Alleen, ze worden verketterd en net niet op de brandstapel gezet. De patiënt moet en zal overleven. En als we daarvoor een Grieks been moeten amputeren, dan is dat maar zo. In het slechtste geval kunnen we de kritische massa een oor aannaaien.

Het is evident dat door het regelmatig bloeden van de patient de speculatiekoorts niet zal zakken en dat het levensbloed van de wereldeconomie niet spontaan terug aan het stromen gaat. Neen, daarvoor heeft de financiële sector een nieuw hart nodig. Een hart voor de onderliggende economie waarin het een diendende rol te spelen heeft. Vooraleer dit nieuwe hart er kan komen is er een dieet nodig waar zelfs Bart Dewever voor zou passen. Een strikt regime zonder bonussen of hoogstens eentje van beperkte bonussen, gespreid over lange termijn en terugvorderbaar bij excessen. Daarenboven dient de financiële sector zijn energie te steken in projecten die de reeële sociale, culturele en ecologische sector ademruimte geven, in plaats van te investeren in gebakken lucht. Gebakken lucht stijgt en stijgt en was lange tijd de wind onder de vleugels van de financiële elite, maar laten nu net de wassen vleugels van de sector de zwaarst getroffen lichaamsdelen zijn van deze Icarus, verworden tot reus op lemen voeten.

The Revolution Will Not Be Televised

Posted in Uncategorized on December 21, 2011 by Bruno

You will not be able to stay home, brother.
You will not be able to plug in, turn on and cop out.
You will not be able to lose yourself on Spotify and Facebook,
Skip out for Red Bull during commercials,
Because the revolution will not be televised.

The revolution will not be televised.
The revolution will not be brought to you by Apple
In 4 parts without commercial interruptions.
The revolution will not show you pictures of Obama
blowing a sax and leading a charge by Hank Paulson, Lloyd Blankfein and Ben Bernanke to make you pay for their fuck up.
The revolution will not be televised.

The revolution will not be brought to you by iTunes and will not star Scarlett Johansson and Jessica Biel or SpongeBob or SquarePants .
The revolution will not give your mouth sex appeal.
The revolution will not get rid of the nubs.
The revolution will not make you look five pounds
thinner, because the revolution will not be televised, Brother.

There will be no pictures of you and Rodney King
Being beaten to a pulp on the highway,
or trying to buy shit you don’t need to impress people you don’t like with money you don’t have.
Fox News will not be able predict the winner at 8:32
or report from 29 districts.
The revolution will not be televised.

There will be no pictures of pigs pepper spraying Wall Street Occupyers in the instant replay.
There will be no pictures of pigs pepper spraying Wall Street Occupyers in the instant replay.
There will be no pictures of innocent citizens being
run out of Guantanamo Bay on a rail with a brand new process.
There will be no slow motion or still life of Naomi Klein reading from ‘The Shock Doctrine’ in Zuccotti Park.

True Blood, Breaking Bad, and Dexter will no longer be so damned relevant, and
women will not care if Ross finally gets down with
Rachel on Friends because the 99 percent
will be in the street looking for a brighter day.
The revolution will not be televised.

There will be no highlights on the eleven o’clock
news and no pictures of hairy armed women
and Carla Bruni blowing her nose.
The theme song will not be written by Elton John,
Tom York, nor sung by Lady Gaga, Rhianna, Britney Spears, Amy Winehouse, or U fucking 2.
The revolution will not be televised.

The revolution will not be right back after a message
about Iraqi democracy, Afghan women, or Russian elections.
You will not have to worry about a nuclear power plant in your
backyard, a run on your bank, or the giant in your toilet bowl.
The revolution will not go better with Pepsi.
The revolution will not fight the germs that may cause bad breath.
The revolution will put you in the driver’s seat.

The revolution will not be televised, will not be televised,
will not be televised, will not be televised.
The revolution will be no re-run brothers;
The revolution will be live.

Goeie Vlaming, slechte Vlaming

Posted in Rants on April 17, 2011 by Bruno

Marc Reynebeau schreef gister in De Standaard een best te pruimen opiniestukje, al drong hij niet door tot de kern van het probleem. Want of u nu een goeie of een slechte Vlaming is: u is een dweil (ja mevrouw, ook u is er een).

U is nog steeds verontwaardigd over het interview van Roger Vangheluwe, meer zelfs dan over de feiten die hij heeft gepleegd. Maar ontdoopt, nee, dat nog niet, nee. Volgende week moet de kleinsten zijn Plechtige Communie doen. En ‘t is te hopen dat de dochter voor de Kerk trouwt, want wat zou de familie anders wel moeten denken. Uiteraard heeft uw geloof niks met het instituut Kerk te maken, u heeft een ‘eigen interpretatie’. Maar laten we voor de parade toch nog maar efkes meelopen. En trouwens, den pastoor op de parochie is nen toffe pee, veel beter dan die vorigen die na een paar jaar zijn kap over de haag smeet om met zijn vriendin te gaan samen wonen.

Kernenergie, bwah, nee, da moeten ze niet direct afschaffen. Want zo’n aardbeving als in Japan, nee, die komt er hier toch niet. ‘t Is al een paar weken nie meer op ‘t nieuws, dus zo erg zal’t nie zijn. En trouwens, het splitsen van atoomkernen is bij lange niet zo gevaarlijk als het splitsen van kieskringen. Niet dat u ervan wakker ligt dat de vorige (en de volgende) verkiezingen ongrondwettelijk zijn. U zou liever in uw nest blijven liggen op zondag, ‘t zijn toch allemaal dezelfde. Behalve De Wever, das nen toffen, hij is zo grappig op televisie. Maar hij kan het niet, hé. Neen, dan liever Leterme, die bewijst tenminste al die tijd al dat hij het WEL kan. Want het land draait nog altijd, hé, meneer. Van die crisis hebt u nog nie veel gevoeld. Er is altijd werk voor diegene die willen werken.

U is wel voor hernieuwbare energie, maar wil liefst geen windmolens in uw achtertuin. Nee, die laatste bouwaanvraag van Ecopower, die is u toch even gaan aanklagen bij de Bestendige Deputatie van uw provincie. U vindt trouwens dat de provincies moeten worden afgeschaft, maar dat ze even wachten tot u slaagt waar Don Quichote uiteindelijk faalde. En uw buurman die zonnepanelen heeft, dat is pas een klootzak. Daardoor moet u 72 euro meer betalen voor uw groene-stroom-abonnement bij Electrabel, dat terwijl uw dertiende maand in jaren niet is geindexeerd.

‘t Is trouwens erg hé, die olieramp in de Golf van Mexico. Maar ondertussen kost het toch al vlotjes 50 euro om uw Golf te vullen aan den Texaco. De schuld van de Groene – met of zonder uitroepteken – , ze zouden willen dat we alles met onze velo doen, meneer. En de prijzen van het vliegtuig gaan ze ook opslaan, ge zult wel zien: straks is’t gedaan om voor 100 euro over en weer naar Urgada te vliegen. Ambetant trouwens, die revoluties daar. En volgens de CM zijn we ook niet verzekerd in Tunesië. In ons hotel is er nochtans weinig te zien van die revolutie.

‘t Is trouwens een goeie zaak dat ze daar nu democratie zullen hebben. Anders komen die allemaal naar hier en dan nog liever ne windmolen dan een moskee in mijn achtertuin. Trouwens, ze komen alleen maar ons werk afpakken. Al is het wel jammer van Kadhafi, dat was toch een beetje een icoon. Zoals Tatcher of Michael Jackson in de jaren tachtig. Wie had trouwens kunnen voorzien dat hij zo een gek was? Vorig jaar stond hij nog met Sarkozy op de foto en leek het ne heel aimabele mens (Kadhafi, niet Sarkozy). En hebben we gelachen toen hij een paar jaar geleden de VN-veiligheidsraad op zijn kop zette. Ne sloeber, die Kadhafi, een olijkaard! Gelukkig stuurt De Crem toch een aantal van onze soldaten, lopende zaken of niet. Ah ja, ze mogen toch iets doen onze boefers, é.

En bonussen voor uw bankier: een levende schande! Zoveel miljoenen, maar op een spaarrekeningske geven ze met moeite een percent. Dat hebt u toch eens goed gezegd aan uw private banker. Nu, u bent nog steeds klant bij Dexia/KBC/Fortis, want dat waren uw ouders ook. En ‘t is trouwens Natacha aan ‘t loket, een tof madamke, en een vriendelijke, dus ‘t zal wel goed zijn wat ze u verkoopt. En Dexia is trouwens sponsor van Club Brugge.

En België moet blijven bestaan. Zeker weten. Dat het ons wat geld kost, is minder belangrijk. Maar Albert heeft toch al veel gedaan voor het land. Zonder hem zouden de regeringsonderhandelingen nie vooruit gaan. Maar Laurent, die moeten we zijn dotatie afpakken. Schande om naar Congo te gaan en met Libiërs te onderhandelen. Al stonden er wel schone foto’s van zijn Claire in TV Story.

Let’s face it: u zit liever als een baron met uw obese derrière in uw IKEA-driezit, dan dat u echt de straat opgaat om van uw oren te maken. En als u dat dan doet, dan is het om frieten te eten of wereldrecords te vieren. Want er mag toch al eens gelachen worden. ‘t is dat of de ogen uit onze kop janken. En laat nu mijne kop gerust: der is koers op TV.

My funny Valentine

Posted in Uncategorized on February 13, 2011 by Bruno

Nature: go out and see it… while you still can…

Posted in Uncategorized on January 10, 2011 by Bruno

Thomas Feiner and Anywhen – The Opiates

Posted in Album reviews on January 9, 2011 by Bruno

I know, I know. I promised you a top ten of albums I discovered in 2010. Well, the best album of 2010 was Jamie Lidells Compass, with instant classics as ‘Your sweet boom‘, ‘Gipsy blood’ and ‘Coma Cameleon‘. But since all that is very last year, lets not spend money on old rope. Well, actually lets. Best discovery during these Christmas holidays was Thomas Feiners exquisite The Opiates. Let this be the first of a regular stream of album reviews.

The Opiates by Anywhen was first released in 2001. It started as a band effort, but during the recording process, the band fell apart. Thomas Feiner finished it, giving it the richly produced sound that we will try and sell to you in the minutes to come. Strangely, the album wasn’t picked up by the public. Until one David Sylvian lay his hands on it and re-released the album on his Samadhisound label.

The album opens with a comforting canapé of strings, dragging you into what is an absolute gem of a love song: The Siren Songs. What if love is the greatest damn liar of all, would you trust me with your life?

This is classical pop. This is a love song, so dark, so sad, so intoxicating, so bewildering, so enwrapping, so disarming. This is Scott Walker, this is David Sylvian who grew some hair on his balls. I want to drown in her precious arms, I want to listen to the siren songs.

The whole album is drenched in classical orchestration, although this ship is just the vehicle for the absolute star: Feiners voice. Be it the haunting crooning on Dinah and the beautiful blue – originaly released in a far more rockier version on Anywhens sophomore album, or the gentle pleading on Scars and glasses, where the orchestra takes five and yields the spotlight to piano and guitar.

Postcard is Portishead as Portishead should sound, the pizzicato crepuscule only hunted away by the woodwinds halfway the song. All this tripedy hopedy clinky clanky magic opens up to a choir and a distorted guitar battling it out with a muted trumpet and the Warsaw Radio Symphony Orchestra at full strenght. The winding paths of this musical Oz will blow the wind right out of your lungs and I must confess it’s been a while since I’ve been left so bemused by a song. Just a postcard from ground level and below.

Next up Yonderhead slows things right down and hypnotizes you with an intro carpeted with piano, strings and woodwinds. Until Feiner deep baritone breaks the enchantment. Pick me up, animate me. Hook me up, and ignite me.

Mesmerene is a jumpy, nervy demonic incantation, vaguely reminiscent of Crime and the city solutions The Adversary. If I could do more than hold you, If I could do more than watch your tears. I wish we could name this place: ‘Oblivion’ and then be on our way.

Toy starts of with another neo-classical intro, with hobo and clarinet taking the spotlight, while For Now, a Feiner solo effort included on this re-issue, is a piano lament on par with Jacques Brels ‘Voir un ami pleurer’. The album closes with All that numbs you, a quintessential Feiner flagship, hovering above the common ground where Scott Walker, Nick Cave, classical music and jazz meet. I cannot praise this album enough. Get it!

Get well soon – Vexations

Posted in Album reviews, Rants on December 6, 2010 by Bruno

A concept album about stoicism by a German one man band. Okay, get your arse back here. There’s nothing to be scared about. Au contraire, mon cher Watson. I’m even making this the second participant in my randomly chosen top ten albums of 2010. Before any of you German-concept-album-liking freaks (we know where you live) point out that the album was released in Prussia at the end of 2009: I KNOW! But since this blog is all about ME, these are albums I discovered in 2010, so shut up.

If you think this might be a bit too highbrow for you, go back to your http://www.waynerooneyisagod.aargh or your http://www.pamelaandersonhasthenicesttitsever.cum. If you think the lyrics on this one might be a bit too pessimistic for you, get up, walk to your window and look outside. Anymore questions? Didn’t think so.

The voice behind Get well soon is Konstantin Gropper. His timbre has been compared to that of Tom Yorke. I couldn’t tell you, because every time Tom Yorkes voice echoes through the confines of my apartment, it’s being overpowered by the rolling thunder of my barfing. Gropper first caught our attention with his cover of Born Slippy. Konstantin didn’t put as much effort into his songtitles this time as he did on his previous album. What to think of the brilliant(ly named) Witches! Witches! Rest Now In The Fire, a song that would have sounded perfect on Hooverphonic’s Jacky Cane (you remember, those times long gone when we used to care what Alex Callier had come up with).

This second installment does continue in the same feel though. Seneca’s silence starts of with marimbas, before a Teutonian hord of Walkyres casts out the mariachi band. I’ll bring the poison, will you bring the knife? Very Sufjan Stevens if you ask me.

And then there’s A voice in the Louvre. An orchestral production that makes you wish Rufus Wainwright would brokebackmountain this German, so he can finally deliver that magnum opus we’ve all been yearning for. Not the happiest of tunes, lamenting: Deep in the swarm, hold on, mother, to these shaky hands. In open water, save me, father, from the rising flood. But what about that sweeping chorus, urged forward by a battalion of violins, marching to the sound of the Glöckenspiel, culminating in a grand outro you wished would never end. If only I wasn’t so afraid.

Werner Herzog gets shot is the strange tale of German film producer Werner Herzog… getting shot. Aureate! starts of with a harpsichord, before being interrupted by break beats, leading the way for the orchestra to take over. Angry young man delivers all it promises, before the album finishes of with We are the Roman Empire, an eulogy for so-called western civilisation. Top ten of the year? Elementary, my dear Watson.